อรุณสวัสดิ์ต้นไม้ใหญ่ที่ริมหน้าต่าง
เป็นเวลาราวเที่ยงเที่ยง ที่มนุษย์ออฟฟิศคนนึงเดินไปชงโกโก้
 
ห่อสีชมพู ยาวยาว แถมแกะแล้วผงโกโก้ยังกระเด็นใส่มือ
ไม่ใช่เหตุผลอะไรนอกจากว่าเมื่อคืนเขาดูโฆษณา
 
(แล้วมันดันบอกว่าให้กินก่อนอาหาร)


เพื่ออะไรก็หาเหตุผลไม่ได้ ตอนบอกก็หาเหตุผลไม่ได้
 
 
 
 
ผมลืมต้นไม้
 
 
ต้นไม้เนี่ย มันอยู่ริมตึกผมมานานมาก
ใบมันเรียวๆ น่าจะมีหลายพันใบบนต้นนั้น
 
เวลาฝนตกมันก็ส่ายไปตามลม แดดออกมันก็พริ้วตามลม
ถึงเวลาไม่มีแดด มันก็ยังส่ายตามลม ไม่มีลมมันก็ไม่ส่าย
 
 
 
 
 
ไม่มีอะไรนะ แล้วนี่ก็ไม่ใช่วันแรกที่ทำงานหรอก
แค่ผมรู้สึกรักต้นไม้ต้นนี้เฉยๆ ทุกครั้งที่มองก็เหมือนมันยิ้มให้ผมตลอดเวลา
 
จินตนาการบ้าบ้าน่ะ แค่อยากหาอะไรทำ

(อยาก)เ้ฮ้ย!

posted on 01 Feb 2011 02:15 by irebecca
.. ไม่เห็นมีอะไรน่าตกใจ ..
ก็แค่ผมไม่รู้จะตั้งชื่อว่าอะไร
 
ผมเพิ่งออกกำลังกายเสร็จประจำวันนี้ครับ
ล่อซะเหนื่อย .. แฮ่ก...
 
ใช่แล้วล่ะ ผมกำลังลดความอ้วน
"เพราะผม งก ที่จะซื้อกางเกงใหม่"
 
(เหตุผลไม่เข้ากับการกระทำ)
 
ที่จริงผมจะมีเรื่องที่ต้องเขียนก่อนหน้านี้นะ
แต่ผมว่าไ้ว้ก่อนดีกว่า ตอนนี้อยากเขียนเรื่องนี้
 
พรุ่งนี้ เอ๊ะ วันนี้
ผมตั้งสัตย์ปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้ว
ว่าต้องทำบัญชี รายรับ-รายจ่าย (เหมือนเดิม)
ที่จริงเคยทำ แต่ขี้เกียจทำไป เพราะยอดไม่ตรง
 
แต่เงินเดือนออก 25 (ที่ผ่านมา)
ตอนนี้ผมใช้เงินหมดละ 3,200 บ.
ถึงจะใช้อะไรไปบ้างก็เถอะ ผมว่าเยอะ.. นะ
 
6 วันใช้เงิน 3,200 บาท
ผมใช้เงินวันละ เกือบห้าร้อยเลยเหรอ?
 
น่าเกลียดนะ ส่งพิซซ่าวันละ 300 บ. เนี่ย
เสียดายเงิน .. (จริงๆ)...
 
 
ถามมาหลายวัน ว่าอยากได้อะไรบ้าง?
 
รองเท้าแตะ(ใหม่)
กระเป๋าสวยๆ สักใบ
คอมพิวเตอร์ใหม่สักชุด
เลนส์ AF 50 1.8 D
แฟลช SB-600
เสื้อโปโลสักตัว
บัตร Debit กสิกรฯ ทำ Shopping card
 
.. แค่พูดมานี่ก็ล่อเข้าไป.. สี่หมื่นละ..
ทำไมคนเราิคิดแต่อยากจะไ้ด้
มันไม่คิดอยากจะเก็บกันบ้าง
 
 
 
เราไม่รู้จะไปคุยกับใคร
ไม่รู้ว่าใครเขาจะอยากฟัง
มองไม่เห็นว่าใครจะอยากรับรู้
 
เลยขอยืมแกเป็นเพื่อนฟังหน่อยนะ
 
---------------------------------------------
 
เปรียบเหมือนรถบนถนน
เราขับไปบนทางตรง
หากเรานึกขึ้นได้ว่าลืมของอะไรไว้
 
เราคงจะกลับรถได้ในทางข้างหน้านี้
 
...
 
แต่ถ้าสมมติว่าเราเกิดนึกขึ้นได้อีกที ว่าเราไม่ได้ลืม
เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่า.. ที่กลับรถ.. ข้างหน้าจะอยู่ตรงไหน
 
...
 
ประสปการณ์คนล้วนแตกต่าง
บางคนอาจบอกว่าถนนเส้นนี้มีที่กลับรถเยอะ
 
ถนนเส้นนี้ไม่เห็นจะมี มีแต่สะพานกลับรถ
หากเราออกเดินทางบนถนนสายชีวิต
 
เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้กลับรถตอนไหน
และบางทีมันก็อาจจะไม่มีเกาะกลางถนนก็เป็นได้..
 
 
---------------------------------------------
 
เราขอระบายความในใจไว้ที่ตรงนี้
ที่ที่ไ่ม่ต้องมีคำถามให้ใครเห็น
 
เรามีเงินแค่สิบบาท กับแบงค์ยี่สิบหนึ่งใบ
เรานั่งมอเตอร์ไซด์ไปปากซอย ด้วยความหวังจะได้ไปยังที่หวังไว้
 
...
 
 
แต่เราก็.. . . .
 
คนหลายคนบอกว่า
การจะทำงานไปเรียนไปได้
ต้องใช้ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่
 
ส่วนตัวผมส่งพิซซ่าไปตั้งแต่ ม.6
และเรียนไปพร้อมกันกับการทำงาน
 
เด็กๆ.. ผมต้องมองเพื่อนๆ นั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
เด็กๆ.. ผมเคยเป็นขโมยขนาดขโมยของในห้าง..
เด็ก.. ผมโกหกพูดเท็จ จนสูญเสียอะไรดีๆ ไปหลายอย่าง
เด็ก.. คนนี้ตอนเด็กไม่เคยมีเพื่อนเลยครับ
 
เด็กคนนี้ไม่เคยมีเงินพอจะไปไหน
ดูหนังเขาก็เพิ่งจะมาเคยเอาตอน ป.6
เด็กคนนี้ไม่เคยได้อะไร
คนอื่นเขาเล่นอะไร มีอะไร เราก็ได้แค่มอง
พอเราหยิบ เรายืมใครมาได้
สุดท้ายมันก็ต้องมาพังที่มือเรา
 
ท้ายที่สุดเราก็ไม่ได้ยืมของใครอีกเลย
 
เด็กๆ ผมต้องมองคนอื่นเล่น นั่งดูคนอื่นเล่น
ไ้ด้เป็นวันๆ..
 
ต้องให้คนอื่นแกล้ง คนอื่นว่า คนอื่นดูถูกได้
ก็เพราะเราอยากมีเพื่อน เราก็แค่อยากมีคนคุยด้วย
 
ผมสารภาพจากใจเลยว่าผมไม่เคยมีเพื่อนสนิทเลย
เพราะผมก็ได้แต่คิดมากไปว่า.. เขาจะสนิทกับเราไหม
 
มีคนหลายคนถามว่าทำไมเรามีแต่เพื่อนผู้หญิง..
ผมก็อยากมีเพื่อนผู้ชายครับ เพียงแต่ว่ามันคงดูแปลก
ถ้าเราจะเข้าไปรู้จักและทักทายกับผู้ชายแปลกหน้า
เพราะผมก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน
 
 
สุดท้ายผมก็ต้องเดินกลับเข้าบ้าน
 
 
 
 
 
 
เคยมีคนสงสัยว่าทำไม ผมถึงบ้าเดิน
เดินได้หลายๆ กิโลเมตร โดยไม่เหนื่อยหน่าย
เพราะผมไม่เคยได้เดินครับ
เด็กๆ ผมต้องเดิน เพราะผมไม่มีเงิน
 
ผมชอบการเดิน ผมรู้สึกว่าสองขาเราเดินมากมันก็ไม่พังทลาย
พักให้หายเราก็อาจจะกลับมาแข็งแรงได้ดังเดิม..
 
..
 
เหมือน
 
 
กับหัวใจเรา ที่เปี่ยมด้วยความรู้สึก
ถ้าเรารู้สึกเจ็บ รู้สึกช้ำ
มันก็ต้องการ การพัก การหยุด
 
ใช้ความรู้สึกทั้งหมดนั้นเช่นกัน..
 
 
ผมคิดทุกวัน ผมคิดตลอดเวลา
ผมอยากก้าวหน้า ผมอยากรวย
ผมไม่คาดฝันต้องให้ตัวเองสบาย
 
ผมคิดและหวังให้ทุกคนที่ผมรัก
ไม่ต้องมาลำบากเหมือนที่ผมเป็น
 
ที่มีก็มีเท่านี้
หากทว่าโลกนี้ .. . . .ไม่มีสิทธิ์จะให้เลือก
มนุษย์ไร้ซึ่งมือ ไม่มีนิ้ว ไม่มีดวงตา
 
.. เราก็คงเลือกจะสัมผัสไม่ได้..
ไม่สามารถจะหยิบจับอะไรได้..
และคงรับรู้อะไรสักสิ่งไม่ได้.. .
 
หูไม่ใช่อวัยวะหนึ่งในการรับรู้
ผมมองว่ามันเป็นอวัยวะหนึ่งในการรับฟัง
มนุษย์ทว่าหากไร้ซึ่งการรับฟัง
คนนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการที่ต้องอยู่เดียวดาย..
 
แต่ถึงอย่างนั้น
ถ้าหากคุณมีความสุขในรูปแบบของคุณ
ที่จะหยิบ จะจับ จะรับฟัง จะมองดูอะไร
 
ถ้าคุณมีความสุข และคุณไม่เดือดร้อนใคร..
มันก็อยู่ที่ ความสุข ของคุณในการครอบครองครับ
 
 
 
-----------------------------
 
 
 
นี่มันบล็อคนะโว้ย!
หัดเขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเองบ้างซี..
 
วันนี้ส่งพิซซ่าครับ ช่วงนี้เป็นเวลาทำ THESIS เลยล่ะ
เพื่อนบางคนก็เสร็จไปกันแล้ว (หมายถึงถ่ายเสร็จแล้ว)
 
แต่ไอผมเนี่ย ต้องรอตั้งอาทิตย์หน้ากว่าจะได้ถ่าย..
ผมเรียนอยู่ ถ่ายภาพ เทคนิคกรุงเทพฯ ครับ
 
:)
 
 
การเรียนไป ทำงานไป ที่จริงมันก็เหนื่อยนะครับ
(สำหรับคนที่ไม่เคยทำไปพร้อมกันมาก่อน)

ผมไม่ได้ดูถูกคนที่ไม่เคยทำนะครับ
เพราะถ้าผมเลือกได้ผมก็จะทำทีละอย่าง
ถ้าเราตั้งใจทำอะไรทีละอย่าง มันจะออกมาดีกว่า
 
แน่นอนอยู่แล้ว
 
...
.
.
.
 
 
ผมไม่ค่้อยอ่านหน้า wall นะครับ
ผมโรคจิตอ่อนๆ ถ้าไปเห็นโพสต์
อะไรที่มันลอยๆ ไร้สรรพนามกำกับ
ผมชอบไปรับความคิดนั้นของคนอื่นเสียทุกที
 
เขาเครียด เราก็สอดเข้าไปแก้
เขาสนุก เราก็สอดเข้าไปกวน
เขาเศร้า เราก็สอดเข้าไปปลอบ
 
...
 
 
เสียอย่างเดียวที่ผมไม่กล้าทำแบบที่ผมบอก
ผมก็ได้แค่นั่งมองโพสต์นั้นอยู่คนเดียวเงียบๆ..
 
พรุ่งนี้ถ้าใครหิวแล้วไม่รู้จะทานอะไร
สั่งพิซซ่าทานกันบ้างนะครับ
 
วันนี้ผมส่งได้แค่สองเที่ยวเอง..
สองเที่ยว กับ 8 ชั่วโมง
(20x2)(8x33)
 
304 บาท
ยังไม่ลบ VAT เลย..
แค่ค่ากินก็ร้อยนึงแล้ว

แต่เอาเถอะ จะมากจะน้อย
ถ้าเราพอใช้ เราใช้แล้วพอ
มีความสุขกับจำนวนน้อยๆ ก็พอเนอะ
 
มีเยอะบางทีอาจโดนลอบฆ่า ฮา
 
 
ราตรีสวัสดิ์  สายัณห์สวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์ ครับ
 
--------------------------------------------
 
อ่านอาจไม่ค่อยรู้เรื่องต้องขอโทษที
บางทีผมก็พิมพ์ไปแบบไม่ได้คิด
 
 
:)
 
 

ผู้กล้าของฉัน

posted on 01 Jan 2011 23:26 by irebecca
..เรื่องนี้จงใจหลอกด่าและเสียดสีคนไทยโดยตรงนะครับ..
..ก่อนอ่านต่อโปรดทำใจมีส่วนหนึ่งที่ถูกด่ากระทบไปด้วย..
 
วันนี้ทำงานครับ ปีใหม่ .. ผมก็ทำงาน
ผมหยุดเรียน ไปทำงาน ผมหยุดงาน ไปทำเรียน..
 
เรื่องเกิดตอนบ่ายของวันนี้ เมื่อผมมองข้ามหน้าร้านไปอีกฝากถนน
พบ.. ผู้ชายสูงวัยท่านหนึ่ง .. สีผมเทาระเรื่อ..
ท่าทางกำลังรอป้ายรถเมล์อยู่.. ซึ่งก็ไม่ต่างจากใครเขา
 
อย่างที่เข้าใจ ช่วงเที่ยงก็อาจไม่มีคน เพราะนี่คือปีใหม่
แต่แสงส่องความเป็นผู้กล้าของชายคนนี้ คืออะไร?
แล้วทำไม.. ผมถึงยกย่องให้เขาเป็นผู้กล้าในใจผม?
 
(... ลองนึกในใจกันดูเล่นๆสักสองวินาทีไหมครับ?)
 
 
.
.


.
.
.
 
 
 
....
 

แม้ภาพที่ผมเหลือบไปเห็นผ่านกระจกบานใหญ่ของร้าน
เป็นแค่ช่วงวินาทีสั้นๆ.. ไม่ถึงสองสามวินาที
เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างช้าๆ. ชายคนนั้นยกมือข้างขวา..
 
ขึ้นมา.. บีบที่จมูกด้านซ้าย.. ถอนหายใจอย่างแรง


....
 
ภาพก็เป็นอย่างที่คุณคิดครับ...
(แล้วมันกล้ายังไงเหรอ?)
 
กล้า.. ทำร้ายหน้าบ้านคนอื่นทำไม...
กล้า.. กล้าทำแบบนี้ใส่บ้านตัวเองไหม...
กล้่า.. เห็นว่านี่ไม่ใช่ประเทศของคุณหรือไร...
 
(คิดติดตลก)

คุณไม่กลัวเลอะมือหรือเลอะเสื้อคุณเลยเหรอครับ?
 
. . .
. .
.


ที่จริงจะว่าไปแล้ว ภาพพวกนี้ผมเห็นมานานแล้วครับ
ภาพที่เห็นคนขี่มอเตอร์ไซด์กินถั่ว ทิ้งเปลืองไปตามรายทาง
 
ใช่ครับ.. พ่อแม่คุณเป็นอาชีพระดับพระเจ้า
อาชีพคนกวาดถนนนั้นไม่สำคัญหรอกครับ
ถ้าคุณคิดว่าไม่สำคัญ.. คุณก็ไม่สำคัญ..
 
เพราะคุณกำลังจ่ายภาษีให้คนไม่สำคัญ...

.
.
.
.
.
.
 
 
 
มันก็ไม่ต่างคนไทยคนอื่นนักหรอกครับ..
ติดสบาย อ้างว่าคนอื่นก็ทำ ฉันก็ทำ

กฏจราจรทุกวันนี้ ถ้าฉันเดือดร้อน ฉันก็บอกว่าเขาผิด
แล้ว.. ..
 
.
.
.
 
 
"คุณข้ามถนนตรงไหน..... "
"คุณสอบใบขับขี่ได้แล้วทำได้ไหม"
"คุณ. .. .  . .. แน่ใจนะ?"
 
 
ผมอาจจะตั้งตัวเป็นใหญ่.. ว่าคนไทยเป็นแบบนี้
ผมก็ไม่ปฏิเสธได้ ว่าบางทีผมก็เป็นแบบนั้น..
ผมก็คือคนไทย ที่ใช้ภาษาไทยที่ให้คุณอ่านได้อยู่
 
แต่..
 
...


พัฒนาบ้างเถอะครับ ผู้กล้าทั้งหลาย